Lifestyletrut

Onderbroekenhumor valt niet te versmaden in een gezellig cafégesprek, zolang men er zich met mate van bedient. Maar trop is teveel, zélfs als het om lol gaat. Inzake design verkies ik ontwerpen die zich boven de gordel van het goede fatsoen bevinden. In het ontwerpproces dient men zich verre te houden van kakpispoep. Niet omdat design noodzakelijkerwijs bloedserieus dient te zijn, maar omdat de praktijk uitwijst dat de humor eraf gepolijst wordt, indien opgediend zonder intelligente context. Wél grappig: Kakafonie van Komrij lezen op je toilet. Ook grappig: het woord ‘broebelkak’, zeker indien gehanteerd in boze omstandigheden. Maar een knuffel in de vorm van een welgedraaide drol? Really? Een asbak in de vorm van een toilet? Bij het zien van zelfgebreid wc-papier (really!) kan er nog net een glimlach af, maar je moet al een geschifte HT&D-lover zijn om de grap in te zien van een potloodslijper die er uitziet als een glimmend roze kont. De eerste flauwe plezante die me zo’n onding durft te overhandigen in geschenkpapier, zal het zich berouwen. Ik haal meteen een potlood om het ontwerp te testen op zijn deugdelijkheid. Om me vervolgens schromelijk en uiteraard geheel onopzettelijk van hol te vergissen. U bent gewaarschuwd!

Helaas was ik niet cool genoeg om posters af te likken van Jimi Hendrix of Jim Morrison. Zelfs geen traan gelaten om Kurt Cobain, aangezien ik zijn teleurgestelde jongetjes-imago te gecultiveerd en puberaal vond. Er zijn tal van MySpace groepen die publiekelijk hun dode helden ophemelen en betreuren. Maar waar –o waar– kan ik terecht om te rouwen over de dood van mijn eigenste helden? Aangezien ik weinig dweperig aangelegd ben, wil ik slechts twee grootheden herdenken: Johnny Weissmuller en Richard Feynman. Vergeet aapmens Christopher Lambert, den Johnny was de enige echte Tarzan. Niet dat de Tarzanreeks lijdt aan enige vorm van realisme: om Afrikaanse olifanten te maken van Indische olifanten heb je naar verluidt enkel papier, schaar en een likje Velpon nodig. (Voor 4×4-bezitters die niks kennen van flora & fauna: een Afrikaans slurfbeest heeft veel grotere oren!) Ook politieke correctheid bestond niet in die tijd: negers die ineenstuikten onder het gewicht van de blanke bagage kwamen wel eens in een ravijn terecht na een duwtje van de opperbleekscheet. Er werd zelfs volop valsgespeeld: wie alle films zag, heeft de bekende Tarzan-versus-krokodil-scène zo’n drie keer gezien. En wie had Cheetah geleerd om zijn baasje een onberispelijke permanent aan te meten? Dat alles kon me niet beletten om heldhaftige dromen te hebben met Johnny in de hoofdrol. Groot was mijn verbazing toen ik te horen kreeg dat de zwemmende acteur allang dood was. Die verbazing groeide nog toen ie twee jaar later NOG eens het loodje legde. Mijn overgrootmoeder had namelijk de gewoonte om mensen dood te verklaren, jaren voor de dokter van wacht zijn vonnis zou vellen. Verwarring, persoonsverwisseling, ongeduld?
Anyway, in mijn dromen had ik mij dus lang gedragen als een avontuurlijke gerontofiel, en me zelfs bijna bezondigd aan necrofilie. Misschien viel het niet op omdat ik destijds in zwart-wit droomde.
Een dikke 20 jaar later begon mijn affectie voor Richard Feynman te groeien. Grondlegger van de quantumelektrodynamica, notoir grapjas, bongospeler, kluizenkraker, briljant professor aan Caltech, liefhebber van Go-Go Girls, en de enige die de ballen had om de ware reden bloot te leggen van de Challenger-ramp. Zijn enige minpuntje: dead guy! Again! What the hell is wrong with me folks?
Wie de verboden liefde wil delen, moet dringend ‘Surely you’re joking, Mr. Feynman!’ lezen. Ten zeerste geschikt als teaser voor het serieuzere Feynmanwerk.

M.A.C. krijgt het toch maar lekker voor mekaar. Eerst wisten ze Dame Edna te strikken voor een eigen make-uplijn en reclamecampagne, nu is Hello Kitty aan de beurt. Geen slechte zet, aangezien het lekkere poesje razend populair is van Londen tot Tokyo. Voor de lancering is het nog even wachten tot in maart, maar de shops krijgen nu al geflipte Japanners over de vloer die hun verzameling willen uitbreiden. Na het briefpapier en de onderhemdjes: nu ook Kitty make-up. M.A.C. maakt er bovendien werk van om bij elk nieuw produkt inspiratie te leveren. Dit keer brengen ze ons de Good Kitty-Bad Kitty versies. Mijn voorkeur gaat uiteraard uit naar de Bad Kitty, of wat dacht je? In een catfight krabt Catwoman die blonde Catgirl zo de ogen uit.
Voor de fans: snel zijn is de boodschap, anders zijn de Jappen ermee ribbedebie!

M.A.C. Hello Kitty

M.A.C. Hello Kitty

Aanvullende gsm- en computergadgets zijn een nachtmerrie voor Lifestyletrut! Voor je ‘t weet heb je drie lades vol opladers, usb-kabeltjes en snoeren, en ben je totaal vergeten welk draadje bij welk toestel hoort. Ik doe niet eens moeite om de boel te ontwarren, want dat wordt geen scène met een happy end. Zoiets eindigt steevast met scheldtirades en een ferme kniptang. Ik ben dan ook een geweldig groot fan van low-tech oplossingen. Met stip bovenaan: deze handsfree gsm-kit.

link

handsfree cell phone kit

Nu Patrick Swayze zoetjesaan op weg is naar de eeuwige jachtvelden, zien de aaseters uit Hollywood brood in het oprakelen van Dirty Dancing. Na de vreselijke movie, nu ook Dirty Dancing: The Game! ‘You’ll have the time of your life’, belooft het onderschrift op de doos, geheel volgens de soundtrack. Je vraagt je uiteraard af: ‘wie koopt nu zoiets?’, en ‘bestaan ze dan, fans van Dirty Dancing?’. Maar gij zult zien: als de Patrick bezweken is aan zijn alvleesklierkanker vliegen de speldozen de deur uit. Investeerders zullen echter geduld moeten oefenen, want de acteur heeft beloofd dat hij zijn ziekte zal overwinnen.

link

Dirty Dancing game

De laatste episode van Little House on the Prairie werd ingeblikt in 1983. De kleffe troep behoort ondertussen officieel tot de galerij der tv-klassiekers, iets wat wel meer series uit de jaren ‘70 en ‘80 overkomt. Dat de bonnet nog steeds niet aan een comeback toe is, mag dus een wonder heten. De miskleun van het ene decennium is namelijk twee decennia later ‘cult’, geheel volgens de Westerse modewetten. Akkoord, het is geen Leia-in-the-gold-bikini-moment. Noch een Ursula-spoelt-in-witte-bikini-op-het-strand-fragment. Waarom quasi elk onvergetelijk filmisch kledingstuk een bikini moet zijn is mij trouwens een raadsel. Maar ook weer niet, dat snapt u wel. Enniehoe: de bonnet zou heel wat ochtendlijke problemen uit de wereld helpen. Met name het wat-moet-ik vandaag-weer-aan-moment. Of de fameuze bad hairday. Daarenboven zijn er heel wat ecologische redenen om de bonnet in ere te herstellen. Haardrogers en stijltangen kunnen binnengedragen worden bij de dichtsbijzijnde Vandenborre, haarlak mag stante pede de pmd-zak in, en u kunt ook nog eens drievierde van de bolwassingen gewoon overslaan. En gesteld dat u niet opteert voor een purperen bonnet met gele bollen bent u nog eens goedkoop af ook. Wit bijvoorbeeld: altijd schoon, en het past overal bij.

Collega’s die je lunch stelen? Ik dacht dat het om een urban legend ging, maar de volkslogica (waar rook is, is vuur) gebiedt dat ik mijn mening inzake onbeheerde boterhammen in bedrijfsijskasten moet herzien. Een briljant uitvinder heeft gelukkig een even briljante oplossing gevonden om de vermetele schurken tot andere inzichten te brengen. Deze lunchzakjes zijn aan beide kanten bedrukt met groene ’schimmel’vlekken. Qua minimal design kan het alleszins hardstikke tellen!

link

Ondanks het feit dat Bon Bon Kakku klinkt als het lijflied van één of andere goedlachse jeugdbeweging, zing ik toch graag lof over het initiatief dat achter deze titel schuilgaat. De enigen die de Finnen kunnen verstaan zijn de Finnen zelf, en dus doe ik niet eens een poging om de brabbelfrase te vertalen. Het zou tamelijk teleurstellend zijn, mocht blijken dat Bon Bon Kakku ‘mooi mooi konijntje’ ofzoiets betekent. Het konijn zou minstens al vleugels moeten hebben en van een verbazingwekkende pluizigheid zijn om de mystieke bijklank enigszins eer aan te doen. Doch dit terzijde. Wat het ding dan wel is: een webshop waar je zelf stof kan ontwerpen, of ontwerpen kan kopen van andere creatieve surfers.  En zowaar -alle Marimekko op een stokje!- er zit merkwaardig veel schoons tussen dat niet moet onderdoen voor designstofjes die per meter een fortuin kosten. Op Bon Bon Kakku blijft de teller hangen op 25 euro per meter, voor dit soort textiel een ’schappelijk prijske’. Als de gelegenheid zich aankondigt, test ik de kwaliteit voor u uit. Lees: wanneer er een accute kussenschaarste aanbreekt ten huize Lifestyletrut, én mijn moeder tijd heeft om haar naaimachine nog eens boven te halen.

Link

Net nu Frank Deboosere –ondanks scheidingsangst van beide partijen– zijn snor met geweld en pincet liet verwijderen, is begroeiing van de bovenlip weer in de mode. Je zal het maar tegenkomen. Tien jaar inroeien tegen stroom en mode in, minutelijks scheldtirades trotseren (ten voorbeelde: ‘vuile rijkswachter’ of ‘wc-janet’), en traditioneel ontweken worden door nieuwjaarskussers. Dan toch buigen voor de klachten van echtgenote en kinderen die uitslag kregen van stoppelige kussen. Om dan te horen te krijgen dat een Zappa weer helemaal terug is van lang weggeweest. De snor is ondertussen verheven tot cultobject, en zal wederom de mietjes van de mannen scheiden. Voorlopig getuigen enkel Hitlers en Saddams van slechte smaak, maar een goeie ouwe Frank is weer totally hip. Nu ja, toch zolang hij niet terug verhuisd naar zijn vorige eigenaar.