Denkt u soms van moderne kunst ‘Dat kan ik ook’? Grijp dan nu uw kans met dit servet. Vooral niet bang zijn om te morsen, zodat u na de maaltijd kan genieten van uw eigen creatie.
Als moderne kunst inderdaad eerder draait om concept dan om uitvoering, dan is dit een geweldig staaltje art. De ironie spreekt bovendien geweldig aan…
Pas nog gelezen dat crisistijden een uitstekende voedingsbodem zijn voor creatief vernuft. En dat vrouwen op economisch schaarse momenten meer investeren in beautyprodukten. Met andere woorden: er wordt op vanalles bespaard, behalve op schoonheid. Het aanbod in mode, beauty, design en kunst wordt er alleszins niet kariger op.
Geld moet rollen, zeggen economen. Bij deze alvast enkele tips om uw geld in schoonheid te spenderen.
Bevolk je huis met mini-mensjes.
Omdat u het beu bent om tegen planten te praten. Omdat u vroeger niet met poppen mocht spelen van uw moeder. Of gewoon omdat ze zo mooi zijn, mijnheer.
![http://charlesandmarie.com/lifestyle-gems/quintessentials/modern-living/details/product/park-planters-copy-1/?tx_ttproducts_pi1[backPID]=307&tstmp=1233060670](http://lifestyletrut.be/wp-content/uploads/2009/02/afbeelding-88.png "Park Planters")
Nu zitten designers en kunstenaars voortdurend in elkaars vaarwater, maar dat is niet altijd zo geweest. Nog geen tien jaar geleden schaarden designers zich massaal achter de wet ‘Form Follows Function’ als iemand nog maar richting museum durfde kijken. Waarheid was dat ze er niet gewenst waren, aangezien kunstenaars en curatoren de neiging hebben zichzelve geweldig serieus te nemen. De bubbel binnentreden was enkel voorbehouden aan degene die zich in even esoterische termen wist uit de drukken als de cultuurmijnheren. Voorwaarde daarbij is -Lifestyletrut onthult hierbij het grote geheim van museale persteksten- dat er in elke zin minstens drie abstracte substantieven gebruikt worden. Het opstellen van dergelijke artistieke karakterschetsen en conceptuele uitleg is doorgaans belachelijk veel simpeler dan het lezen ervan. En uiteraard niemand die durft vragen wat voor nonsens daar allemaal te lezen staan, uit schrik om voor dommerik uitgemaakt te worden. (In artistieke milieus ook wel eens lacherig ‘cultuurleek’ genoemd.) Ieder bleef doorgaans braaf op zijn afgebakende veldje, op een paar uitzonderingen na.
In een tijd dat ontwerpers als Jaime Hayon en Arne Quinze tentoonstellingen houden, en kunstenaars aan de lopende band sportschoeisel ontwerpen, is dat moeilijk te geloven.
Maar eigenlijk wilde ik met dit gebazel een Italiaanse ex-ontwerper aan u voorstellen: Maurizio Cattelan. Hoewel hij aanwezig is in nogal wat musea van internationaal niveau, en in zijn thuisland een ronkende naam is, doet hij bij de meeste mensen niet meteen een belletje rinkelen. Nochtans vallen zijn werken meteen op. Ironie, vervreemding en contextverwisseling zijn vaak terug te vinden in zijn werken. Vooral omdat hij speelt met realiteit en fictie. (Oei, één abstractie te weinig, excuseer!) Dat is trouwens een trend die ook terug te vinden is in hedendaags design. Wat dan weer aantoont dat de bubbelverpakking rond de kunstwereld allang niet meer luchtdicht is. Stel je voor dat de Italiaanse versie van Jan Hoet gezegd had: “sorry jongen, maar wij willen niks van doen hebben met interieurontwerpers”. Dan hadden wij ons nooit kunnen vergapen aan de paus die geraakt wordt door een meteoriet. Of een biddende Hitler. Of de zelfmoord van een eekhoorn.
Het fantastische aan zijn beeldtaal is dat je je meteen afvraagt ‘What the fuck is hier gebeurd?’. Wat uiteraard een veel directer effect heeft dan de monotone verklaring van een pas afgestudeerd academiestudent die verantwoordt waarom hij een zwarte lijn op een geel papier heeft gezet. (De complexiteit samen met het gegeven van tijd en ruimte -ervoor zorgend dat geen punt van de lijn dezelfde is, terwijl die lijn toch een puur en vloeiend gegeven is- druist in tegen… blabla-geeuw-blabla! U ziet, zo makkelijk is dat.)
“Niet met je eten spelen!” Hoe vaak heb je dát moeten horen tijdens je kindertijd? De kiddies van nu hebben meer geluk. Moeders maken pizzagezichtjes, papa’s boetseren kastelen van puree, en de kleine fijnproevers mogen kliederen dat het een lieve lust is. Met hun handen of met speciaal gerief dat het eetplezier ten goed komt. Niet dat de monstertjes plots witloof en spinazie zullen lusten, maar met gereedschap als de Airfork One of de buldozerlepel zullen ze zeker enkele happen meer willen.
Hollanders en design: dat geeft vonken in de interieurwereld. Dat zeg ik zonder enige zweem van ironie, want het laatste decennium komen de interessantste interieurobjecten zonder mankeren van onze noorderburen. Marcel Wanders mag er dan wel van overtuigd zijn dat er niet zoiets bestaat als ‘Hollands design’, je haalt de items van Nederlandse bodem er wel zó uit. Eén en ander heeft te maken met hun experimenteerdrift, en labels of platformen die daarvoor openstaan. Denk bijvoorbeeld maar aan Droog.
Wat mij betreft is deze DesignKAAS typisch Hollands design, naast het feit dat het gaat om -jawel!- Hollandse jonge kaas. Nog een paar typische elementen:
-De zin voor avontuur. Er werd al eerder verpakking van supermarktvoeding gerestyled door een ontwerper. Met de Starck-kruidenpotjes en het Alessi toiletblokje als bekendste voorbeelden. Maar een bol kaas? Daar had nog niemand bij stilgestaan.
-De zin voor commerce. Laat je bol kaas personaliseren met je eigen logo en gebruik het als relatiegeschenk! Voor dit soort ondernemingszin en pragmatisme moet je Hollander zijn.
-Ook de kitsch-kunst aanpak is iets wat je vaak terugziet bij Nederlandse ontwerpers.
En zelfs de communicatie rond het kaasje is typisch. Ik citeer: “DesignKAAS maakt oer-Hollandse Goudse boerenkaas, die niet alleen lekker SMAAKT, maar ook lekker SMOELT.”
Jammer genoeg nog niet te koop in België.
Het kan vaak een hele tijd duren voor je de cosmetica hebt gevonden die bij je past.
De problemen:
-Het aanbod is te groot. Waar te beginnen?
-Er zijn apotheek-, supermarkt- en parfumeriemerken. En dan zijn er nog de labels die hun eigen winkels hebben. In alle segmenten heb je goed spul en troep. Betaal ik nu te veel of te weinig?
-Het is niet duidelijk wat de prijs-kwaliteitsverhouding is tussen de verschillende merken. Zou Chanel beter zijn dan het witte produkt in je supermarkt? Onderzoek wees al meermaals uit dat het niet per sé de duurste crème is die het meest efficiënt is. Maar tussen de chique merken heb je wel meer kans om iets van uitstekende kwaliteit te vinden.
-Het is soms moeilijk zelf in te schatten wat je huid nodig heeft/kan verdragen.
-Wie moet je geloven? De overdreven opgemaakte winkeldame die je een duurder merk probeert aan te smeren? (Soms letterlijk.) De boekskes? De dokter die het produkt heeft ontwikkeld? Je beste vriendin die gek is van merk x of y?
-Je hebt bepaalde geurvoorkeuren, en helaas zijn er tal van goeie produkten die qua geur niet te harden zijn. Te bloemig, te chemisch, te fruitig.
Na veel weggegooid geld, praatjes en testfases heeft Lifestyletrut zo’n beetje haar vaste produkten gevonden om de badkamer mee te vullen. En daar komt niet zomaar alles in!
Deze week: de smeersels.
*Karin Herzog Rose Face Cream: geweldige dagcrème, dringt meteen in de huid en is niet vettig. Extra pluspunt: de aangename geur.
*Estée Lauder Advanced Night Repair Eye Recovery Complex: belachelijk lange naam voor een verdomd goeie oogcrème.
*Nivea crème: de bekende blauwe pot, of de iets makkelijker smeerbare Nivea Soft. Nog altijd een uitstekend produkt, goed voor de hele familie. En dat geurtje: pure nostalgie.
*Dior Eau Svelte: afslankende crème. Voor zover de kwaliteit van dit soort produkten kan ingeschat worden, lijkt dit me de beste. Elk jaar opnieuw probeer ik een goedkoper merk uit -uiteraard hopend op niks minder dan een wonder- maar telkens grijp ik terug naar de Dior. Met de slogan: iets dat niet werkt is altijd duurder. U mag dat gezegde gerust van mij lenen.
*Rituals Ginkgo’s Secret Handbalm + Hand Therapy Handscrub: uitstekend duo voor zalig zachte handen. Zonder concurrentie de beste!
*Chapstick: de enige echte lippenbalsem! (Neem het aan van iemand die verslaafd is aan lippenzalfjes en werkelijk álles geprobeerd heeft.)
In de twee volgende TopTip afleveringen tackelen we make-up, shampoo en welriekend spul voor zeepsmoelen.
Om maar even in stijl te beginnen: vroeger was walviskots een vast ingrediënt van parfum. ‘Ambergris’ heet dat in bedekte cosmetische termen. Omdat het goedje zo schaars is, schakelde de geurindustrie over naar synthetische varianten. Om maar te zeggen dat het in uw lokale parfumerie niet altijd rozengeur is…
In de parfumindustrie zijn er al zoveel combinaties uitgeprobeerd, dat men nu andere horizonten opzoekt. Ze zijn nu begonnen met het aanboren van de vreemde geurvoorkeuren van de riekende mens. Kleigeur, bibliotheekaroma en wascokrijtjesparfum zijn al van dubieus allooi. Maar wat dacht u van pizza- of hamburgergeur, een republikeins parfum of the smell of money? Als u dat al van de pot gerukt vindt, dan vertellen we maar niet dat er een Stilton Blue Cheese parfum en ja, ook vulva-geur te koop zijn! Zelfs Sushi Cologne is te koop mits een paar muisklikken. Wellicht vergelijkbaar met de vulva-geur.
En de geurmakers zitten niet stil. Ondertussen kunt u via internet ook DNA parfum bestellen, gebaseerd op uw genetische code. U hoeft slechts geld en een in speeksel gedrenkt wattenstaafje naar de producenten te sturen. Of de laatste nieuwe topper: Wode Paint Boudicca, die als blauwe verf op je huid plakt, maar vervolgens kleurloos wordt. En als we het promopraatje mogen geloven, kunt u zelfs gemiddeld acht jaar jonger geschat worden dankzij het Ageless Fantasy parfum.
Tenslotte nog nieuws uit de afdeling multimedia: dankzij de SMELLIT technologie kunnen filmliefhebbers hun lievelingsprent nu ook ruiken. Het apparaat werkt als een printer, maar dan met 118 geurpatronen. Lijkt me fantastisch bij kookprogramma’s, maar ik kan me scènes voorstellen die ik liever geurloos onderga. Zowat alle populaire series met ijverige lijkendokters bijvoorbeeld. In elk geval kunnen we nu in eer en geweten verkondigen dat deze of gene film een echte stinkerd is.
En nu maar hopen dat niemand op het idee komt om een herinterpretatie van Eau de Toilette te bottelen…
Het is inderdaad geen sinecure om dat laatste restje tandpasta uit de tube te duwen. Zeker aangezien je bij die allerlaatste perswee beide handen nodig hebt. Gevolg: een weerbarstige tandenborstel die weigert stil te liggen, rondvliegende Colgate, en een hoop ochtendfrustratie. De uitvinding van deze makkelijke uitknijptube lijkt dus op het eerste gezicht bijzonder welkom. Instant hit, dacht ik eerst. Maar Lifestyletrut nam over, met alweer hardvochtige kritiek:
1 – Dat geweldig handige duwmechanisme neemt plaats in. Waar dus geen tandpasta kan zitten.
2 – Dat plastic dingetje moet ook gemáákt worden. Hogere productiekost = hogere winkelprijs.
3 – EN meer plasticvervuiling
Dus: minder tandpasta voor meer geld, en meer vervuiling. Gelukkig voor de Britse patentnemers zijn er genoeg impulsieve shoppers die zoiets in de winkelkar gooien voor ze daar erg in hebben. Maar goed, zo zijn ze tenminste uit de kosten voor iedereen doorkrijgt hoe onnozel het idee is dat in eerste instantie zo briljant leek.
Lifestyletrut stelt enkele pragmatische oplossingen voor inzake het Grote Tandpastaprobleem:
1 – U beseft plots dat u die laatste kneep pas een probleem begon te vinden toen u over deze uitvinding las. En daar zet u zich grootmoedig over.
2 – Krijgt de frustratie toch de bovenhand, laat dan dat laatste restje gewoon zitten. Niet de meest ecologische oplossing, maar wellicht nog altijd milieuvriendelijker dan het plastic knijpertje.
3 – U koopt de tube tóch zodra die in de winkelrekken ligt. Maar voor de rest van uw leven haalt u enkel nog maxiverpakkingen tandpasta bij de Makro om diezelfde tube bij te vullen. De frustraties van het vulproces neemt u er graag bij. En u wacht geduldig tot hetzelfde Britse bedrijf een ecologisch onverantwoorde, morsvrije, geniale tubevuller op de markt brengt.
Alain de Botton zei al dat een mens nu eenmaal een drang heeft naar een zekere esthetiek. “Waarom een lelijk stopcontact plaatsen als er ook mooie bestaan?”, vroeg hij me ooit. Je zou van de weersomstuit ‘MOEHOE!’ loeien, omdat het een waarheid als een koe lijkt. Op het eerste gezicht dan toch, want den Alain weet immers ook wel dat de mooiste dingen meestal niet de goedkoopste zijn. Maar moest geld geen bezwaar zijn, dan gaf ik hem 100% gelijk.
