Lifestyletrut

Na de storm in New Orleans vroegen Yael Mer en Shay Alkalay zich af of er geen manier bestond om nood en mode te verzoenen. Resultaat van hun denkwerk: de Evacuation Skirt. De rok is opblaasbaar tot kajak wanneer je nattigheid voelt. Slechts twee bedenkingen. Eén: geen aanrader bij orkaanwind, tenzij je de stratosfeer altijd al van dichterbij wilde bekijken. Twee: je zal zien dat de rok net in de was zit tijdens een overstroming. (Miss Chief)

Wij zijn al fan van Alex Schrijvers van in den beginne, en helaas overtreft elke collectie de vorige. ‘Helaas’ zeggen wij, want onze zuurverdiende centen branden elk sacochenseizoen opnieuw een gat in onze zak. Met zijn herfst-wintercollectie bewijst deze autodidact dat opleidingen voor doetjes zijn. EN dat Lifestyletrut moeite heeft met sparen. Damn you, Alex ! (Miss Chief)

Een staaltje vrouwelijke logica: wat je niet nodig hebt, is extra leuk om te kopen. (Miss Chief)

“Fame! I wanna live forever!”

Sure, but not wearing these pants! Ik geef grif toe dat ik de eighties televisieserie wel lustte in mijn puberteit. Wat onthouden we uit de vorige zin? EIGHTIES ! (Yuk.) PUBERTEIT! (De verklaringsvuilbak voor zowat alle jeugdzonden.)

Maar goed, alles komt terug. Dus ook Fame. In de herfst is de film een jammerlijk feit, en de merchandise-vetpot wordt nu alvast aangezwengeld. Het Italiaanse kledingmerk Freddy is hofleverancier voor de remake, en laat ook de particuliere fan meeprofiteren van de revival. Lees: kotskleuren, shorts over broeken, eenarmige t-shirts en kaptruitjes. U doet ermee wat u wil, beste Leroy, maar hier houden wij onze handen af ! (Miss Chief)

Ik heb nooit geweldig veel vertrouwen gehad in dokters. Redenen:

• Bestaan er dokters die hun universitaire parcours foutloos aflegden? I think not!
• Dokters gaan af op wat de patiënt hen vertelt. De patiënt is echter geen expert (duh!), noch in diagnostiek, noch in medische taal. Bovendien is hij/zij bang om voor hypochonder versleten te worden, en zeurt dus niet over (schijnbaar) onbenullige kwaaltjes. Tegelijk is hij/zij is bang om de volgende dag dood neer te vallen door dat (schijnbaar) onbenullige kwaaltje. Kortom: de patiënt is onwetend. En bang, voor de dood én voor gezichtsverlies. Maar de verklaringen van deze domme patiënten -u en ik dus- zijn wel de basis voor de diagnose.
• 99 procent van de patiënten lijdt aan de meest voorkomende kwalen: verkoudheid, griep, ingegroeide teennagels, diarree, enzoverder. Als je dus speciaal wil doen en zeer creatief iets anders mankeren, dan moet je ‘t maar weten. Heb je iets zeldzaams? Bid dan maar dat Doctor House écht bestaat, en dat hij de behandelende arts van dienst is. Anders: pech gehad!
• Nogal wat dokters zijn betweters, en luisteren niet écht naar hun patiënt. Bovendien zijn ze moe van de lange werkdagen, geïrriteerd door het zoveelste oude wijf met eenzaamheid als enige kwaal, en het kokhalzen nabij van het peuteren in allerlei lichaamsholten. Geef ze eens ongelijk.

Dat zijn echter allemaal slechts vermoedens van een ouwe zeur. Stel u dus mijn verbijstering voor toen ik vaststelde dat er dokters zijn die er net hetzelfde over denken. The horror! De bloggende anesthesist van BehindTheMedspeak legt onomwonden uit waarom je beter het internet raadpleegt dan een dokter. En ook Doctor Moore van Bollocks to the Hippocratic Oath geeft ruiterlijk toe dat ze vaak OOK niet weet wat haar patiënten mankeren.

Alstublieft zeg. Als ‘volleerde’ artsen zouden mijnheer en madam doktoor toch het belang moeten kennen van het placebo-effect! Dat ietsiepietsie vertrouwen dat ik nog had in onze huisarts, is nu wel voorgoed verdwenen. En tegelijk ook mijn kans op genezing bij het volgende kwaaltje. Want half geloven is half genezen, nietwaar? Bon, ik rijd zo meteen langs een paar bevriende apothekers om een flinke voorraad Valium in te slaan. Aan al wie mij dus vanaf morgen in bewusteloze toestand aantreft: sorry, maar vanaf nu vertrouw ik enkel nog op het motto ‘Wat niet weet, wat niet deert’. (Miss Chief)

Op vlak van tegels ben ik de ware liefde al tegengekomen. De schatjes prijken na een lange zoektocht in mijn eigenste badkamer. Daarvoor heb ik zelfs naar de Italiaanse fabrikant gebeld, om vervolgens te weten te komen dat ze in de groothandel een boogscheut verder te koop waren. Mijn liefde werd een half jaar later al op de proef gesteld toen een koppel in The Block met exact dezelfde tegels scoorde. Vervloekt, gij loftvarkens! Als Ikea-fan ben ik nu niet meteen een unieke-stukken-fanaat, maar dit was toch een brug te ver. Zeker na mijn detectivewerk. Vandaag wankelt mijn liefde opnieuw, alweer door Italiaantjes. Vooral de ‘waterbubbels’ en de rode veelhoeken van Evit maken indruk. (Wiskundigen zullen de rode formatie zeker appreciëren, gezien de moeilijkheid om verschillende veelhoeken ineen te passen. Niks mooier dan visuele én intellectuele esthetiek.) Hopelijk is het slechts een bevlieging, anders zal ik moeten breken. (Miss Chief)

Will Oldham, aka Bonnie Prince Billy, staat bekend om zijn lachwekkende platenhoezen. De -overigens geniale- artiest zet al eens graag zichzelve op de cover, met alle gevolgen vandien. (Met een baard van drie maanden, rossige paterskop en blote blubberbast bijvoorbeeld.) Maar van deze man willen wij graag geloven dat hij de grenzen aftast van de slechte smaak. Met andere woorden: hij doet het erom, de stinkerd. De rest van de artiesten in onderstaande galerij genieten niet hetzelfde voordeel van de twijfel. Het is wellicht ook weinig toevallig dat de meeste hoezen uit de afschuwelijke jaren ‘80 in elkaar geflanst werden. (We stoppen niet met zeuren tot die afgrijselijke revival achter de rug is!) – Miss Chief

Het internet is een broeihaard van knotsgekke ideeën. Viezigheid, absurditeiten en mafkezerij vinden dan ook makkelijk hun weg via het web. Gewoon doorklikken als je wil weten wat het precies is waar je naar kijkt met afkeer/jolijt/verbazing. (Miss Chief)

Bshirt is weer goed op dreef. Na hun collectie met Boudewijn en Fabiola-shirts, komt het Belgische label op de proppen met een Knokke-sweater. U kent ongetwijfeld de toeristenshirts (I love NY, de Catalaanse stier,…)? Bij gebrek aan vaderlandslievendheid slaan Vlamingen in dit segment meteen door naar zelfrelativering of zelfs sarcasme. Wie niet lacht met ons land, is bijgot geen echte Belg. Anti-chauvinisme als chauvinisme? Paradoxaal, maar ook typisch Belgisch. In elk inburgeringspakket zou dus eigenlijk een Bshirt moeten zitten. ‘Knokke, Live the Dream’: dat vindt Lifestyletrut nu eens hilarisch, zie ! (Miss Chief)

We willen best geloven dat het nodig is om enig onderscheid te maken tussen de verschillende vuilzakken voor gesorteerd afval. We hebben ook niks tegen wit, groen of blauw. Maar beste burgemeesters, is het enigszins mogelijk om die snelscheurende witte gevallen te vervangen door een ander soort zakken? Een van deze bijvoorbeeld? Of kan er iemand stante pede een wetsvoorstel indienen om aparte vuilzakken te verplichten voor goudvissen en pudding? Hartelijk dank! (Miss Chief)