Lifestyletrut

Eerlijk gezegd: (post)moderne kunst verrast me slechts zeer zelden. En dan vooral als het om installaties gaat. Vaak heb ik zo het gevoel dat er meer tijd werd gestoken in het eigen ego en de netjes uitgetikte verklaring van het betreffende werk, dan het concept of de uitwerking ervan. Zodat ik mij als kunstkijker ferm in de zeik gezet voel. Niemand die het hardop durft zeggen natuurlijk, uit angst dat iemand zal antwoorden dat je dan wel niks van kunst zal afweten. En zo gebeurt het dat we interesse veinzen bij de zoveelste piano die in stukken is gehakt (been there, done that, Centre Pompidou), onhandig neergekwakt afval (nog maar eens? weer vergeten de vuilzakken buiten te zetten misschien?), of rottend organisch materiaal (stinkboel, ook niet meer origineel, en jaja we wéten nu onderhand wel hoe vergankelijk het leven is). Bollocks. Ik weiger langer dan een seconde te kijken naar dat soort werken van zelfverheerlijking en luiheid.

Maar goed, als mijn stokpaard van stal is, durf ik er al eens in een razende galop vandoor te gaan. Waarvoor mijn ongemeende excuses. Al dit getater diende eigenlijk enkel en alleen om Esther Stocker aan u voor te stellen. Kijk eens wat voor oogsnoep zij ineen knutselt, en oordeel zelf. Een instant esthetische ervaring, zeg maar…