Lifestyletrut

Kerstmis: ik heb er -zoals de meesten- een dubbel gevoel bij. Driewerf hoera voor de geurenpotpourri van dennen, chocolademelk, versgebakken cake, chocoladekaarsen en de marsepeinoverschotjes van sinterklaas. Pure nostalgie! En een uitgebreid winterwarm kerstdiner met wildmenu sla ik ook niet zo gauw af. Deze kindervreugd verdampt echter al snel tijdens de kadojacht. Waarom -oh waarom- al die kerstpretdodende rituelen? Om te beginnen: het trekken van naamkaartjes. De persoon die je uit de hoed viste blijkt niks te willen, behalve dan een verse set sokken of ondergoed. Bovendien moet je je wegens het vooraf afgesproken budget beperken tot degelijke witte sportsokken verpakt in een vacuum getrokken stuk plastic. In plaats van rood-wit-gestipte voetenwarmers, handgebreid van mohairkonijnenwol uit de Himalaya. Zo’n winkeltochtje is sowieso een marathon from hell, waarbij je beter een rimboe-hakmes meepakt om de kerstlustige shoppers uiteen te slaan. En dan zwijg ik nog over de kerstshit (en kersthits) die onophoudelijk uit de winkels stroomt en mijn goeie-smaak-centrum (linksaf aan het spraakcentrum van Broca) onherstelbaar aantast. Wat uiteraard de wetenschappelijke uitleg is voor het feit dat u elk jaar opnieuw wordt overladen met de onnozelste kerstcrap. Volgend jaar misschien eens kado-loos doorspartelen? Wie niet akkoord is, mag zich verwachten aan een presentje uit volgende lijst: een t-shirt van de Christmas Resistance Movement, de FUCK sneeuwbol, de FUCK kerstversiering of de Box of Crap. HO-HO-Fucking-HO, merry christmas folks!