Lifestyletrut

Lifestyletrut heeft een nieuwe hobby: de hele fotocollectie door de Poladroid-mangel halen. Aangezien ik niet vies ben van ‘viezige’ effecten met hoge kitschfactor, komt deze tool als geroepen. Extra pluspunt is dat de software vrij te downloaden is. Je kan altijd een bijdrage storten onder het motto ‘weinig is goed, veel is beter’, maar het is allesbehalve verplicht. Ik stort gelijk een flinke duit, uit euforie én een ingebakken christelijk schuldgevoel. (Damn you, Supreme Fascist!)

Ziehier een reeks voorbeelden uit eigen archief. Het formaat komt helaas niet echt tot zijn recht, maar u begrijpt the point. De witte bovenboord denkt u er maar even bij.

Wat gebeurt er als je je kinderen wél op de muren laat tekenen? Kunstenaar-illustrator Charlotte Mann maakte er in elk geval een carrière van. Ze kriebelde al een hoop zaken vol, van huismuren en mode-achtergronden tot een Lamborghini. Ik haal alvast een stel vettige potloden en Cif in huis, de markeerstiften bewaar ik tot een latere artistieke fase.

Wie het nieuwjaarsgeld van de bomma wil opsouperen via het web, moet over een roestvrij stalen zelfbeheersing beschikken. Anders draai je er in een mum van tijd gelijk je pensioenpotje mee door.

Nergens hakten ze zoveel marmeren beelden bijeen als in Italië, en die traditie hield bijlange niet op bij Michelangelo of Bernini. Beeldhouwer Fabio Viale draagt vandaag de dag zijn -jawel- steentje bij aan de marmerverzameling van zijn thuisland. Na de miljoenen piëta’s, zachtharde liefdesnaakten en mythische figuren wilde hij wel ’s wat anders doen. Een plek in de kunstgeschiedenis moet hij nog verdienen, maar met zijn marmeren ‘piepschuimen’ ontwerpen is hij alvast goed op weg. Het lijkt behoorlijk onwaarschijnlijk, maar zijn Mona Lisa is wel degelijk van steen. Hoe hij dat klaarspeelt? You tell me! (Nee echt: ingewijden mogen me het geheim verklappen via trut@lifestyletrut.be ! Dank bij voorbaat.)

Kerstmis: ik heb er -zoals de meesten- een dubbel gevoel bij. Driewerf hoera voor de geurenpotpourri van dennen, chocolademelk, versgebakken cake, chocoladekaarsen en de marsepeinoverschotjes van sinterklaas. Pure nostalgie! En een uitgebreid winterwarm kerstdiner met wildmenu sla ik ook niet zo gauw af. Deze kindervreugd verdampt echter al snel tijdens de kadojacht. Waarom -oh waarom- al die kerstpretdodende rituelen? Om te beginnen: het trekken van naamkaartjes. De persoon die je uit de hoed viste blijkt niks te willen, behalve dan een verse set sokken of ondergoed. Bovendien moet je je wegens het vooraf afgesproken budget beperken tot degelijke witte sportsokken verpakt in een vacuum getrokken stuk plastic. In plaats van rood-wit-gestipte voetenwarmers, handgebreid van mohairkonijnenwol uit de Himalaya. Zo’n winkeltochtje is sowieso een marathon from hell, waarbij je beter een rimboe-hakmes meepakt om de kerstlustige shoppers uiteen te slaan. En dan zwijg ik nog over de kerstshit (en kersthits) die onophoudelijk uit de winkels stroomt en mijn goeie-smaak-centrum (linksaf aan het spraakcentrum van Broca) onherstelbaar aantast. Wat uiteraard de wetenschappelijke uitleg is voor het feit dat u elk jaar opnieuw wordt overladen met de onnozelste kerstcrap. Volgend jaar misschien eens kado-loos doorspartelen? Wie niet akkoord is, mag zich verwachten aan een presentje uit volgende lijst: een t-shirt van de Christmas Resistance Movement, de FUCK sneeuwbol, de FUCK kerstversiering of de Box of Crap. HO-HO-Fucking-HO, merry christmas folks!

Het internet is een broeihaard van knotsgekke ideeën. Viezigheid, absurditeiten en mafkezerij vinden dan ook makkelijk hun weg via het web. Gewoon doorklikken als je wil weten wat het precies is waar je naar kijkt met afkeer/jolijt/verbazing. (Miss Chief)

Eerlijk gezegd: (post)moderne kunst verrast me slechts zeer zelden. En dan vooral als het om installaties gaat. Vaak heb ik zo het gevoel dat er meer tijd werd gestoken in het eigen ego en de netjes uitgetikte verklaring van het betreffende werk, dan het concept of de uitwerking ervan. Zodat ik mij als kunstkijker ferm in de zeik gezet voel. Niemand die het hardop durft zeggen natuurlijk, uit angst dat iemand zal antwoorden dat je dan wel niks van kunst zal afweten. En zo gebeurt het dat we interesse veinzen bij de zoveelste piano die in stukken is gehakt (been there, done that, Centre Pompidou), onhandig neergekwakt afval (nog maar eens? weer vergeten de vuilzakken buiten te zetten misschien?), of rottend organisch materiaal (stinkboel, ook niet meer origineel, en jaja we wéten nu onderhand wel hoe vergankelijk het leven is). Bollocks. Ik weiger langer dan een seconde te kijken naar dat soort werken van zelfverheerlijking en luiheid.

Maar goed, als mijn stokpaard van stal is, durf ik er al eens in een razende galop vandoor te gaan. Waarvoor mijn ongemeende excuses. Al dit getater diende eigenlijk enkel en alleen om Esther Stocker aan u voor te stellen. Kijk eens wat voor oogsnoep zij ineen knutselt, en oordeel zelf. Een instant esthetische ervaring, zeg maar…

Het internet is een broeihaard van knotsgekke ideeën. Viezigheid, absurditeiten en mafkezerij vinden dan ook makkelijk hun weg via het web. Gewoon doorklikken als je wil weten wat het precies is waar je naar kijkt met afkeer/jolijt/verbazing. (Miss Chief)

Kunstenares Marlene Haring werd zowaar een halve bekendheid toen ze zuigplekken begon te verkopen tegen 10 dollar per stuk. Oké, kunst komt in allerlei maten en vormen, maar wat vertel je tegen je wederhelft als je thuiskomt met zo’n kunstwerk in je nek? ‘Yeah, but it’s art darling’? Dan kan je met die buil van de deegrol misschien in het S.M.A.K. terecht. Nog een brandende kaars in je gat, en je kan het een ‘installatie’ noemen.

Een staaltje vrouwelijke logica: wat je niet nodig hebt, is extra leuk om te kopen. (Miss Chief)