Lifestyletrut

Het internet is een broeihaard van knotsgekke ideeën. Viezigheid, absurditeiten en mafkezerij vinden dan ook makkelijk hun weg via het web. Gewoon doorklikken als je wil weten wat het precies is waar je naar kijkt met afkeer/jolijt/verbazing. (Miss Chief)

Locatie van The Museum of Bad Art (MOBA)? Net naast de mannentoiletten in de kelder van een movie theatre in Massachusetts. Dit privé-initiatief verzamelt en toont slechte kunst sinds 1993, en ziet ook toe op de conservatie ervan. Over deze laatste taak verklaren ze zelf: “The preservation of this unique body of artwork is our highest priority, except during the occasional exhibition in a local car wash.” Hun werkmiddelen verdienen ze via de verkoop van Bad Art Posters, lelijke wenskaarten en t-shirts. Eén van de bestsellers is het T-shirt met print ‘Sunday on the Pot with George’. Och, bij ons hebben ze ook zulke initiatieven. Alleen heet dat in Vlaanderen ‘hobbytentoonstelling’. (Miss Chief)

Een goeie dikke Dostojewski, Saramago of Murakami gaat er altijd in. Stijlbijbels op zichzelve eigenlijk. Maar op tijd en stond trakteren we onszelf gaarne op een portie prentjes. Het oog wil namelijk ook wel eens wat. (Miss Chief)

Het internet is een broeihaard van knotsgekke ideeën. Viezigheid, absurditeiten en mafkezerij vinden dan ook makkelijk hun weg via het web. Gewoon doorklikken als je wil weten wat het precies is waar je naar kijkt met afkeer/jolijt/verbazing. (Miss Chief)

Wankers die blijven beweren dat computerspelletjes en het internet de kinderlijke creativiteit fnuiken, krijgen voortdurend ongelijk. Niet alleen blijkt het tegendeel waar, je hebt ook nog eens toegang tot massa’s ideeën die wereldwijd virtueel worden rondgestrooid. Creativiteit lokt creativiteit uit, en dus is het internet juist een fantastische voedingsbodem voor allerhande talent. Een stijgende trend op dit moment zijn de 3D-knutselmodellen die je gratis kan downloaden en printen. Dat onze vrienden van Hewlett Packard de trendsetters zijn op dit domein, heeft meer te maken met opportunisme dan met creativiteit. Het bedrijf haalt immers alle truken uit de kast om de verkoop van inktpatronen de hoogte in te jagen. Printen dus, maar met mate! (Miss Chief)

“Het is toch een patatje, die Bush!” Of: hoe een Vlaamse uitdrukking haar weg vond naar Beirut. Daar woont immers de Libanese artieste Ginou Choueiri, die hoofden tekent op aardappelen. Miss Chief waagde zich ook al eens aan een aardappelexperiment, in de vorm van een Indiase stoofschotel of een poedel van brokjes patat en prikkertjes. De artistieke waarde daarvan was helaas verwaarloosbaar, al vertoonden de weggegooide overschotjes vanuit een bepaald oogpunt een treffende gelijkenis met Freddy Willockx. De exploten van Choueiri zijn heel wat indrukwekkender, en zelfs een beetje afstotelijk. Of zou u de gendarmerie niet bijeenroepen moest de Supreme Potato Head u vanuit de pattatenbak zo onnozel aankijken? “One of the difficult parts of the decision I made on the financial crisis was to use hardworking people’s money to help prevent there to be a crisis.” (Bushism) Dear Lord, snel nog wat puree invriezen voordat de aardappelmarkt in mekaar stuikt! (Miss Chief)

Er is zowaar een revival van de goeie ouwe krijtjes en wasco’s. Ze worden op de markt gebracht in de meest kunstzinnige uitvoeringen, maar worden ook zelf kunst. Wanneer de punten dienen als pixels in een portret bijvoorbeeld, of wanneer ze worden gebruikt als materiaal om figuren uit te beeldhouwen.

Het blijft me bovendien verbazen dat mensen hun vrije uren spenderen aan dit soort vreemdsoortige hobby’s. Van Klingon leren tot cakes bakken in de vorm van een worst of auto’s bouwen met tampons. Gaat er tegenwoordig niemand meer gewoon op café?

Denkt u soms van moderne kunst ‘Dat kan ik ook’? Grijp dan nu uw kans met dit servet. Vooral niet bang zijn om te morsen, zodat u na de maaltijd kan genieten van uw eigen creatie.
Als moderne kunst inderdaad eerder draait om concept dan om uitvoering, dan is dit een geweldig staaltje art. De ironie spreekt bovendien geweldig aan…

link

Nu zitten designers en kunstenaars voortdurend in elkaars vaarwater, maar dat is niet altijd zo geweest. Nog geen tien jaar geleden schaarden designers zich massaal achter de wet ‘Form Follows Function’ als iemand nog maar richting museum durfde kijken. Waarheid was dat ze er niet gewenst waren, aangezien kunstenaars en curatoren de neiging hebben zichzelve geweldig serieus te nemen. De bubbel binnentreden was enkel voorbehouden aan degene die zich in even esoterische termen wist uit de drukken als de cultuurmijnheren. Voorwaarde daarbij is -Lifestyletrut onthult hierbij het grote geheim van museale persteksten- dat er in elke zin minstens drie abstracte substantieven gebruikt worden. Het opstellen van dergelijke artistieke karakterschetsen en conceptuele uitleg is doorgaans belachelijk veel simpeler dan het lezen ervan. En uiteraard niemand die durft vragen wat voor nonsens daar allemaal te lezen staan, uit schrik om voor dommerik uitgemaakt te worden. (In artistieke milieus ook wel eens lacherig ‘cultuurleek’ genoemd.) Ieder bleef doorgaans braaf op zijn afgebakende veldje, op een paar uitzonderingen na.
In een tijd dat ontwerpers als Jaime Hayon en Arne Quinze tentoonstellingen houden, en kunstenaars aan de lopende band sportschoeisel ontwerpen, is dat moeilijk te geloven.

Maar eigenlijk wilde ik met dit gebazel een Italiaanse ex-ontwerper aan u voorstellen: Maurizio Cattelan. Hoewel hij aanwezig is in nogal wat musea van internationaal niveau, en in zijn thuisland een ronkende naam is, doet hij bij de meeste mensen niet meteen een belletje rinkelen. Nochtans vallen zijn werken meteen op. Ironie, vervreemding en contextverwisseling zijn vaak terug te vinden in zijn werken. Vooral omdat hij speelt met realiteit en fictie. (Oei, één abstractie te weinig, excuseer!) Dat is trouwens een trend die ook terug te vinden is in hedendaags design. Wat dan weer aantoont dat de bubbelverpakking rond de kunstwereld allang niet meer luchtdicht is. Stel je voor dat de Italiaanse versie van Jan Hoet gezegd had: “sorry jongen, maar wij willen niks van doen hebben met interieurontwerpers”.  Dan hadden wij ons nooit kunnen vergapen aan de paus die geraakt wordt door een meteoriet. Of een biddende Hitler. Of de zelfmoord van een eekhoorn.

Het fantastische aan zijn beeldtaal is dat je je meteen afvraagt ‘What the fuck is hier gebeurd?’. Wat uiteraard een veel directer effect heeft dan de monotone verklaring van een pas afgestudeerd academiestudent die verantwoordt waarom hij een zwarte lijn op een geel papier heeft gezet. (De complexiteit samen met het gegeven van tijd en ruimte -ervoor zorgend dat geen punt van de lijn dezelfde is, terwijl die lijn toch een puur en vloeiend gegeven is- druist in tegen… blabla-geeuw-blabla! U ziet, zo makkelijk is dat.)

link

Wie een bezoekje aan Guantanamo achter de rug heeft, houdt als souvenir doorgaans weinig meer over dan blauwe plekken en een zenuwinzinking. Daar zit helaas niks tussen dat je kan uitdelen onder vrienden en familie. Kunstenaar Phillip Toledano heeft daar wat op gevonden: America the Giftshop. In zijn virtuele winkeltje worden tal van memorabilia getoond, van opblaasbare Prison Cell tot t-shirt met opschrift ‘I was rendered to a Secret Prison and all I got was this Lousy T-shirt’. In plaats van de glazen bol met nepsneeuw is er de glazen bol met Cheney die geheime documenten door de versnipperaar duwt. Kwestie van nooit te vergeten wat voor nougabol die Bush Junior was. Maar dat onthouden we ook wel zonder souvenir in onze stoefkast.

link