Lifestyletrut

Lifestyletrut heeft een nieuwe hobby: de hele fotocollectie door de Poladroid-mangel halen. Aangezien ik niet vies ben van ‘viezige’ effecten met hoge kitschfactor, komt deze tool als geroepen. Extra pluspunt is dat de software vrij te downloaden is. Je kan altijd een bijdrage storten onder het motto ‘weinig is goed, veel is beter’, maar het is allesbehalve verplicht. Ik stort gelijk een flinke duit, uit euforie én een ingebakken christelijk schuldgevoel. (Damn you, Supreme Fascist!)

Ziehier een reeks voorbeelden uit eigen archief. Het formaat komt helaas niet echt tot zijn recht, maar u begrijpt the point. De witte bovenboord denkt u er maar even bij.

Ergernis is zowat mijn jobomschrijving, en ik kan u verzekeren dat ik die taak met veel toewijding beoefen. Om u na lange afwezigheid te overtuigen van mijn arbeidsethos, zal ik u op tijd en stond kond doen van kleine en grote irritaties.

Om te beginnen: de duurste tv’s ter wereld, beide modellen bekleed met goud, diamanten en alligatorleder. Prijskaartje: meer dan 1 miljoen euro. De eerste vraag die u tebinnen schiet is wellicht niet: “en hoe zit het met de beeldkwaliteit?”. (Is dat wél het geval: scheer u weg, klojo!) Ik kan alleen maar hopen dat u meteen visioenen krijgt van ondervoede kindjes met opgezwollen buikjes en de onmisbare vlieg in één ooghoek. Of de staatsschuld van een willekeurig derdewereldland. Of dat u zich tenminste de vraag stelt hoe iemand zonder ook maar enig schuldgevoel zo’n duur gedrocht kan kopen. (De koper zal er ongetwijfeld wel van wakker liggen, al was het alleen maar in een poging om de kostprijs er uit te halen middels zoveel mogelijk kijkuren.)

Ik kan me zo voorstellen wie zich aandient als eerste klant : een uitgeweken Texaan in Dubai die zijn fortuin heeft verdiend met meer dan één smerig zaakje. Ongetwijfeld ook het type dat in zijn (met briljanten bezette) kluis de paspoorten van twintig arme vluchtelingen bewaart. In diezelfde kluis zit uiteraard nooit genoeg geld om zijn dienstmeisjes en chauffeurs correct uit te betalen, en hij geeft alleen maar aan goeie doelen als er een grand diner aan vasthangt met op het menu de duurste kaviaar, Bluefin Tuna en een schare celebrities. Alwaar hij ostentatief een kartonnen cheque van één op twee meter overhandigt aan een ferm gedecolleteerde schone die in naam van het milieu de vrijgevige stinkerds komt bedanken.

U merkt het: deze rubriek staat geheel ten dienste van de arme kindjes in Haïti, Afrika, Dubai en de Seefhoek. Onze taak: de grens van decadentie vastleggen. Want trop is nog altijd teveel!

Het internet is een broeihaard van knotsgekke ideeën. Viezigheid, absurditeiten en mafkezerij vinden dan ook makkelijk hun weg via het web. Gewoon doorklikken als je wil weten wat het precies is waar je naar kijkt met afkeer/jolijt/verbazing. (Miss Chief)

Wat gebeurt er als je je kinderen wél op de muren laat tekenen? Kunstenaar-illustrator Charlotte Mann maakte er in elk geval een carrière van. Ze kriebelde al een hoop zaken vol, van huismuren en mode-achtergronden tot een Lamborghini. Ik haal alvast een stel vettige potloden en Cif in huis, de markeerstiften bewaar ik tot een latere artistieke fase.

Inktvlekken, ketchupdruipers en lipstickafdrukken: voor Yunju Lee zijn het geen ongelukjes die je stiekem wegfoefelt, wel integendeel. Onverbeterlijke morspotten bleken zelfs een dankbare inspiratiebron voor haar juwelencollectie. Eindelijk eens wat anders dan een goudklompje met ingewerkte parel of soortgelijk bandwerk. Al vraag ik me af hoe happig ik ben om zo’n druipende vlekken op de jurk te spelden die ik net zo naarstig gewassen heb met Dash Ochtendfris, en die ik vervolgens met militaire precisie heb gladgestreken. Misschien verkies ik dan wel the real thing, en steek ik het -alweer, ik beken- op de kinderen. Niet origineel in mijn geval, maar wel lekker authentiek.

De kleine rampen des levens komen nooit alleen. Zoals die keer dat m’n autobatterij het begaf, net die keer toen ook de batterij van mijn gsm de geest had gegeven. Afgesproken werk, lijkt me. De optimistische jongeling heeft lak aan rampwerende voorbereidingen, maar ikzelf weet ondertussen beter. Daarom zie ik naast de humor van de Oh Shit Kits tegelijk ook de meerwaarde voor ‘van die dagen’. De inhoud van zo’n Shit Kit? Voor autopech: een signaalvlam, zaklantaarn, bandenplakkers, snacks, en -hoera- zelfs een telefoonkaart. In de Shit Kit voor hardnekkige katers: Ibuprofen, een verse t-shirt, een zonnebril, sokken, tandenborstel, en mondspoeling. Voor kantoorprobleempjes kan je aan de slag met oordopjes, aspirine, pleisters, oogdruppels en aambeiencrème. Helaas nog niet te koop, maar uw Lifestyletrut heeft de ontwerper al meer dan tien keer aangemaand om de Shit Kits als de bliksem op de markt te gooien. Graag gedaan.

Na pakweg zeven maanden zwangerschap is de uiterste spankracht van je garderobe zo ongeveer wel bereikt. En de rits-open truc kan je rond die tijd ook wel vergeten. Helaas hebben heel wat aanstaande moeders op dat punt geen zin meer om voor die laatste loodjes nog een hele aangepaste kledingcollectie in te slaan. Waggelwinkelen is namelijk bijlange niet zo leuk als het klinkt, en het zelfbeeld staat in die fase zelden op ’sexy’. De Skin zwangerschapsjurken van Marisol Rodriguez zijn dan ook een zegen voor toekomstige mama’s. Ze zijn immers draagbaar van nul tot negen maanden en beyond. Gelukkig te koop via internet, dus dat scheelt alweer een strompeltocht en een hoop hormonale ergernis.

Wie het nieuwjaarsgeld van de bomma wil opsouperen via het web, moet over een roestvrij stalen zelfbeheersing beschikken. Anders draai je er in een mum van tijd gelijk je pensioenpotje mee door.

Boeken en trappen: op één of andere manier heb ik dat altijd een geslaagde combinatie gevonden. Het Lifestyletrut-boekendepot is dan ook een op maat gemaakt rek dat de onderkant van de trap vult. Groot genoeg dus voor mijn collectie van Rode Ridders, kookboeken, wetenschapsturven en grote literatuur in pocketformaat. (Hardcovers- excuseer- zijn voor mensen die niet écht graag lezen, maar hun collectie als decor gebruiken, doch dit terzijde.) Deze trap is helaas een verre droom, niet in het minst omdat ik nooit boven zou geraken op dit speeltuig.

Kerstmis: ik heb er -zoals de meesten- een dubbel gevoel bij. Driewerf hoera voor de geurenpotpourri van dennen, chocolademelk, versgebakken cake, chocoladekaarsen en de marsepeinoverschotjes van sinterklaas. Pure nostalgie! En een uitgebreid winterwarm kerstdiner met wildmenu sla ik ook niet zo gauw af. Deze kindervreugd verdampt echter al snel tijdens de kadojacht. Waarom -oh waarom- al die kerstpretdodende rituelen? Om te beginnen: het trekken van naamkaartjes. De persoon die je uit de hoed viste blijkt niks te willen, behalve dan een verse set sokken of ondergoed. Bovendien moet je je wegens het vooraf afgesproken budget beperken tot degelijke witte sportsokken verpakt in een vacuum getrokken stuk plastic. In plaats van rood-wit-gestipte voetenwarmers, handgebreid van mohairkonijnenwol uit de Himalaya. Zo’n winkeltochtje is sowieso een marathon from hell, waarbij je beter een rimboe-hakmes meepakt om de kerstlustige shoppers uiteen te slaan. En dan zwijg ik nog over de kerstshit (en kersthits) die onophoudelijk uit de winkels stroomt en mijn goeie-smaak-centrum (linksaf aan het spraakcentrum van Broca) onherstelbaar aantast. Wat uiteraard de wetenschappelijke uitleg is voor het feit dat u elk jaar opnieuw wordt overladen met de onnozelste kerstcrap. Volgend jaar misschien eens kado-loos doorspartelen? Wie niet akkoord is, mag zich verwachten aan een presentje uit volgende lijst: een t-shirt van de Christmas Resistance Movement, de FUCK sneeuwbol, de FUCK kerstversiering of de Box of Crap. HO-HO-Fucking-HO, merry christmas folks!