Lifestyletrut

Het internet is een broeihaard van knotsgekke ideeën. Viezigheid, absurditeiten en mafkezerij vinden dan ook makkelijk hun weg via het web. Gewoon doorklikken als je wil weten wat het precies is waar je naar kijkt met afkeer/jolijt/verbazing. (Miss Chief)

Sometimes the cover covers it all.

Inktvlekken, ketchupdruipers en lipstickafdrukken: voor Yunju Lee zijn het geen ongelukjes die je stiekem wegfoefelt, wel integendeel. Onverbeterlijke morspotten bleken zelfs een dankbare inspiratiebron voor haar juwelencollectie. Eindelijk eens wat anders dan een goudklompje met ingewerkte parel of soortgelijk bandwerk. Al vraag ik me af hoe happig ik ben om zo’n druipende vlekken op de jurk te spelden die ik net zo naarstig gewassen heb met Dash Ochtendfris, en die ik vervolgens met militaire precisie heb gladgestreken. Misschien verkies ik dan wel the real thing, en steek ik het -alweer, ik beken- op de kinderen. Niet origineel in mijn geval, maar wel lekker authentiek.

Na pakweg zeven maanden zwangerschap is de uiterste spankracht van je garderobe zo ongeveer wel bereikt. En de rits-open truc kan je rond die tijd ook wel vergeten. Helaas hebben heel wat aanstaande moeders op dat punt geen zin meer om voor die laatste loodjes nog een hele aangepaste kledingcollectie in te slaan. Waggelwinkelen is namelijk bijlange niet zo leuk als het klinkt, en het zelfbeeld staat in die fase zelden op ’sexy’. De Skin zwangerschapsjurken van Marisol Rodriguez zijn dan ook een zegen voor toekomstige mama’s. Ze zijn immers draagbaar van nul tot negen maanden en beyond. Gelukkig te koop via internet, dus dat scheelt alweer een strompeltocht en een hoop hormonale ergernis.

Wie het nieuwjaarsgeld van de bomma wil opsouperen via het web, moet over een roestvrij stalen zelfbeheersing beschikken. Anders draai je er in een mum van tijd gelijk je pensioenpotje mee door.

Kerstmis: ik heb er -zoals de meesten- een dubbel gevoel bij. Driewerf hoera voor de geurenpotpourri van dennen, chocolademelk, versgebakken cake, chocoladekaarsen en de marsepeinoverschotjes van sinterklaas. Pure nostalgie! En een uitgebreid winterwarm kerstdiner met wildmenu sla ik ook niet zo gauw af. Deze kindervreugd verdampt echter al snel tijdens de kadojacht. Waarom -oh waarom- al die kerstpretdodende rituelen? Om te beginnen: het trekken van naamkaartjes. De persoon die je uit de hoed viste blijkt niks te willen, behalve dan een verse set sokken of ondergoed. Bovendien moet je je wegens het vooraf afgesproken budget beperken tot degelijke witte sportsokken verpakt in een vacuum getrokken stuk plastic. In plaats van rood-wit-gestipte voetenwarmers, handgebreid van mohairkonijnenwol uit de Himalaya. Zo’n winkeltochtje is sowieso een marathon from hell, waarbij je beter een rimboe-hakmes meepakt om de kerstlustige shoppers uiteen te slaan. En dan zwijg ik nog over de kerstshit (en kersthits) die onophoudelijk uit de winkels stroomt en mijn goeie-smaak-centrum (linksaf aan het spraakcentrum van Broca) onherstelbaar aantast. Wat uiteraard de wetenschappelijke uitleg is voor het feit dat u elk jaar opnieuw wordt overladen met de onnozelste kerstcrap. Volgend jaar misschien eens kado-loos doorspartelen? Wie niet akkoord is, mag zich verwachten aan een presentje uit volgende lijst: een t-shirt van de Christmas Resistance Movement, de FUCK sneeuwbol, de FUCK kerstversiering of de Box of Crap. HO-HO-Fucking-HO, merry christmas folks!

Ben je het ook zo beu om getagged te worden op Facebook-foto’s? De oplossing is simpel, doch hopelijk effectief. Wég met foto’s waarop de tagger in kwestie zelf beeldig opstaat, maar jij helaas net dommig of dronken in de lens kijkt. Deze t-shirt is een lifesaver.

‘Belgen zijn veel te nuchter om zich als slachtvarkens naar een paar schoenen te laten leiden’, dacht ik. En ook: ‘Wie gaat er nu staan aanschuiven voor een paar gatlelijke hielenbrekers?’ Zeer fout ingeschat dus. Niet alleen was de rij shoplustigen honderden meters lang, de eersten hadden al hun tent opgeslagen de avond voordien. Een hoop Jimmy Choo-fans vielen uit de boot, wegens een beperkte stock en een voorrangssysteem waar zonder degelijke begeleiding geen touw aan vast te knopen viel. Resultaat: veel trek- en duwwerk, boze blikken, vrijertjes die enkel dienden als uitkijkpost of kledingrek, kwaaie klanten, een duf zweetluchtje, en een select groepje uitzinnige jonge deernes die wél een paar stiletto’s gescoord hadden. Chaos op zijn slechtst dus. De meiden die doorhadden dat ze voor niks hadden staan aanschuiven, begonnen al snel hun koopwoede af te reageren op de rest van de winkelrekken. Kortom: een goeie dag voor H&M, Jimmy Choo en de Sex and the City-fans die gescoord hebben. Een zwarte dag voor vrouwelijke trots.

Het internet is een broeihaard van knotsgekke ideeën. Viezigheid, absurditeiten en mafkezerij vinden dan ook makkelijk hun weg via het web. Gewoon doorklikken als je wil weten wat het precies is waar je naar kijkt met afkeer/jolijt/verbazing. (Miss Chief)

Architectuurbureau Luc Binst maakte bij wijze van hobby even de overstap naar de modewereld. Ontwerpen is ontwerpen, moeten er een paar ADHD’ers aan de koffieautomaat bedisseld hebben. Het resultaat: een serie t-shirts met architecturale materiaalprints. Om in camouflage door de stadsjungle te baggeren? Om ongezien je buren te begluren bovenop je dak? Om even onopgemerkt een dutje te doen tussen de klimop? Leuke hobby, maar wij vinden 100 euro best aan de dure kant voor een buik vol beton of dakpannen. Lifestyletrut heeft al meer dan genoeg aan die baksteen in haar maag.