Lifestyletrut

Ik heb nooit geweldig veel vertrouwen gehad in dokters. Redenen:

• Bestaan er dokters die hun universitaire parcours foutloos aflegden? I think not!
• Dokters gaan af op wat de patiënt hen vertelt. De patiënt is echter geen expert (duh!), noch in diagnostiek, noch in medische taal. Bovendien is hij/zij bang om voor hypochonder versleten te worden, en zeurt dus niet over (schijnbaar) onbenullige kwaaltjes. Tegelijk is hij/zij is bang om de volgende dag dood neer te vallen door dat (schijnbaar) onbenullige kwaaltje. Kortom: de patiënt is onwetend. En bang, voor de dood én voor gezichtsverlies. Maar de verklaringen van deze domme patiënten -u en ik dus- zijn wel de basis voor de diagnose.
• 99 procent van de patiënten lijdt aan de meest voorkomende kwalen: verkoudheid, griep, ingegroeide teennagels, diarree, enzoverder. Als je dus speciaal wil doen en zeer creatief iets anders mankeren, dan moet je ‘t maar weten. Heb je iets zeldzaams? Bid dan maar dat Doctor House écht bestaat, en dat hij de behandelende arts van dienst is. Anders: pech gehad!
• Nogal wat dokters zijn betweters, en luisteren niet écht naar hun patiënt. Bovendien zijn ze moe van de lange werkdagen, geïrriteerd door het zoveelste oude wijf met eenzaamheid als enige kwaal, en het kokhalzen nabij van het peuteren in allerlei lichaamsholten. Geef ze eens ongelijk.

Dat zijn echter allemaal slechts vermoedens van een ouwe zeur. Stel u dus mijn verbijstering voor toen ik vaststelde dat er dokters zijn die er net hetzelfde over denken. The horror! De bloggende anesthesist van BehindTheMedspeak legt onomwonden uit waarom je beter het internet raadpleegt dan een dokter. En ook Doctor Moore van Bollocks to the Hippocratic Oath geeft ruiterlijk toe dat ze vaak OOK niet weet wat haar patiënten mankeren.

Alstublieft zeg. Als ‘volleerde’ artsen zouden mijnheer en madam doktoor toch het belang moeten kennen van het placebo-effect! Dat ietsiepietsie vertrouwen dat ik nog had in onze huisarts, is nu wel voorgoed verdwenen. En tegelijk ook mijn kans op genezing bij het volgende kwaaltje. Want half geloven is half genezen, nietwaar? Bon, ik rijd zo meteen langs een paar bevriende apothekers om een flinke voorraad Valium in te slaan. Aan al wie mij dus vanaf morgen in bewusteloze toestand aantreft: sorry, maar vanaf nu vertrouw ik enkel nog op het motto ‘Wat niet weet, wat niet deert’. (Miss Chief)

Will Oldham, aka Bonnie Prince Billy, staat bekend om zijn lachwekkende platenhoezen. De -overigens geniale- artiest zet al eens graag zichzelve op de cover, met alle gevolgen vandien. (Met een baard van drie maanden, rossige paterskop en blote blubberbast bijvoorbeeld.) Maar van deze man willen wij graag geloven dat hij de grenzen aftast van de slechte smaak. Met andere woorden: hij doet het erom, de stinkerd. De rest van de artiesten in onderstaande galerij genieten niet hetzelfde voordeel van de twijfel. Het is wellicht ook weinig toevallig dat de meeste hoezen uit de afschuwelijke jaren ‘80 in elkaar geflanst werden. (We stoppen niet met zeuren tot die afgrijselijke revival achter de rug is!) – Miss Chief

Je kan het zo gek niet bedenken of het bestaat al. Meestal in Amerika. Vroeg u zich tijdens een popcorn-avond ook wel eens af waar Superman en Spiderman hun inkopen doen? Welnu: in de Brooklyn Superhero Supply Company in New York. Elke wannabe superheld kan er zich een cape aanschaffen, alsook een geheime burgeridentiteit (rule 1: Strive to be boring). Je vindt er werkelijk alles om je batcave te vullen: flessen justice, truth serum, een particle gun, een mind reading device, of invisible deodorant. Maar ook wie aan de andere kant van the law wil opereren, kan hier zijn winkelkar volladen. Supervillains moeten in de rayon zijn met chaos in blik, robothaaien, cloning fluid en evil blob capsules. (Miss Chief)

Als pretty boy raakt Brad Pitt niet eens in onze Aflikbare Mannen-lijst. Wij hebben ‘m namelijk het liefst als onnozelaar van dienst (zie Johnny Suede, Twelve Monkeys of Burn After Reading). In Wired magazine laat hij zien hoe je je vooral NIET hoort te gedragen in een wereld propvol nieuwe mediatechnologie. (Miss Chief)

Nipplegate is ondertussen 5 jaar geleden, maar doet nog steeds stof opwaaien in het puriteinse Amerika. Geheel volgens het principe ‘Beter slechte reclame dan geen reclame’ doet menig tanend ster haar tepel in het zakje.

Zou het iets te maken hebben met de crisis? Feit is dat er nog nooit zoveel naaktfoto’s van celebrities opdoken op het web als de laatste maanden. We konden eerder al de blote kont van Rihanna googelen, en nu zijn ook foto’s naar de pers gelekt van ons Britney met de borsten bloot. Lindsay Lohan gaat zelfs nog verder dan een korte tepelglimps, en geeft het loerende publiek waar voor hun geld met gladde beavershots, bungelborsten en billencellulitis. Ach, Lindsay, we kennen haar allemaal. In welke film acteert het kind ook alweer? Euh… Exactly!

En het blijft niet bij vrouwelijk naakt alleen. Lenny Kravitz post op tijd en stond een foto via Twitter die ons een blik gunt op zijn gespierde reet. Geen full frontal nudity, maar net genoeg om een overload aan twitterfans te genereren en het netwerk tijdelijk plat te leggen. Flauw hoor Lenny, de Lifestyletrutten zullen pas écht opkijken van the full monty. Dan wordt de natuurfoto op onze desktop meteen vervangen, da’s beloofd! (Miss Chief)

Dat Stijn Coninx alweer een nieuwe film in de pijplijn heeft zitten, is op zich al geen heuglijk nieuws. Op dit eigenste moment werkt hij nog aan een prent over Soeur Sourire (zucht, no comment). Maar hij treft ook naarstig voorbereidingen voor alweer een volgende biopic, en wel die van Rocco Granata. Als u dacht dat de onheilstijdingen bij deze achter de rug zijn, vergeet het maar. Houd u vast aan de dichtstbijzijnde huisraad: de heer Coninx vindt het leven van Rocco maar liefst 2 (lees TWEE!) films waard. Nu, niks tegen unser Rocco. Zijn versie van Marina bracht vreugde ende jolijt in menig taverne. Met enige huisvlijt moet het lukken om een typisch klein-Belgisch sociaal relevant verhaal te distilleren uit het leven van de Italiaanse immigrant. Ik zou er zelfs met enig vertrouwen naar uitkijken moesten de gebroeders Dardenne het project voor hun rekening nemen. Of beter nog in dit kitscherige geval: Jan Bucquoy.
Maar: écht Stijn? Twéé films?
Om dit surrealistische nieuws in perspectief te plaatsen: Richard Attenborough -nochtans geen man van weinig woorden- slaagde erin om het leven van Ghandi in één film te gieten. Slechts 1, Stijn!
Misschien wat last van grootheidswaanzin, nadat hij in het lijstje van De Grootste Belg op plaats 627 (!) kwam te staan in de Vlaamse (!) nominatielijst? Back to reality, mijnheer de baron!

Het internet is een broeihaard van knotsgekke ideeën. Viezigheid, absurditeiten en mafkezerij vinden dan ook makkelijk hun weg via het web.
Gewoon doorklikken als je wil weten wat het precies is waar je naar kijkt met afkeer/jolijt/verbazing.

Elke week geeft Lifestyletrut een tip over topspul. Geen overgetypte tekstjes uit persdossiers of websites, maar eerlijke commentaar over produkten die mijn zin voor kritiek overleefd hebben.

Kleine en grote dingen die het leven aangenamer, makkelijker of mooier maken, aflevering één:

Moleskine ****
Lang niet gesnapt waar de hype nu precies over ging, tot ik in juni op zoek moest naar een pocketagenda. Het huisexemplaar was te groot voor de handtas, dus wilde ik een kleiner broertje dat zich makkelijk liet meesleuren. Bij AVA Papierwaren snuisterde ik door het magere aanbod: te groot, te weinig dagelijkse schrijfruimte, te kreukbaar, te… Tot ik de Moleskine opensloeg: ideaal formaat, genoeg kribbelruimte, kalender, telefoonboekje, tabel met tijdzones, en plaats voor at random nota’s. Hell, je kan zelfs afstanden meten tot maar liefst 14 centimeter met de bladrand! En belangrijkst op dat moment: de agenda loopt van juli 2008 tot december 2009.
Op dit moment wordt zijn grotere broer niet meer gebruikt, tenzij om belangrijke documenten in te bewaren (kortingsbonnen, afhaalpapiertje voor de Chirovlaai, tickets…). De kleine gaat overal mee naartoe, en heeft zijn verdienstelijkheid ondertussen meer dan bewezen. Dat wordt een vaste waarde in het leven van Lifestyletrut!

link

Om breekbare goederen te versturen heb je nu eenmaal bubbelplastic nodig. Of geweldig veel vertrouwen in De Post.
Yeah. Right.
Hoe amusant zo’n plastic ook is om de verveling te verdrijven, het spul is tevens schandalig vervuilend. Enkele ecologische slimmeriken hebben nu een alternatief ontwikkeld om uw kostbare goed te beschermen. Deze Paper Wrap zou even efficiënt zijn, en bovendien recycleerbaar.
Twee nadelen helaas.
Eén: gedaan met bubbels doen ‘ploppen’.
Twee: het patroon lijkt verdacht op dat van Vuitton. Dat mag dan voor velen een dikke PRO zijn, voor Lifestyletrut is het een serieuze afknapper.
Maar goed, natuur komt voor kleine pleziertjes en snobpatronen, nietwaar?

En ziet, gij allen: zeurt en gij zult verhoord worden. Nog geen drie weken geleden vroeg Lifestyletrut zich af waarom de bonnet nog steeds niet opnieuw in de gratie was gekomen van de Fashion Police. We waren al bijna van plan om de Holly Hobbie-revival zelf in gang te steken, maar gelukkig is er ondertussen een iets modieuzere oplossing: de ‘Slot on Hair’ van Karen Henriksen. Heel geschikt voor een Very Véry Bad Hair Day.

link